5.22.2018

O verso do graffiti ten a beleza sorprendente e salvaxe dun elefante que nunca se deixa dominar




Ás veces aparecen libros que son ferramentas moi útiles para a dignificación da lingua, obras especiais que nos amosan o cotiá, o atractivo do cotiá, como ferramenta normalizadora que podemos empregar. Seguramente hoxe, nesta minirrecensión quedaremos curtas, do moito que desta obra se pode extraer. Fran Alonso co seu Street poems, editado por Xerais na colección Sopa de Libros, volve engaiolarnos, coa súa concepción lírica volve dignificar a poesía como ferramenta para traballar a lingua, a imaxe, o espírito crítico, a rebelión. Trátase dun libro de poemas que nos fai conectar coa realidade, coa rúa e que nos inspira, que nos fai gozar a través de cada unha das letras e de cada un dos personaxes que ocupan paredes próximas galegas como a da portada, en Bouzas.


O Street Art, ese movemento que usa a imaxe como manifesto de liberdade de expresión nas rúas, convértese en Street poems, que produce unha forte sacudida  en nós e na que a linguaxe poética, a imaxe, se usa a través da imaxinación. O dominio da linguaxe, directa e en conexión coa mocidade, axita esa tan necesaria capacidade de subversión da mocidade, esa que nunca debemos esquecer. O espírito crítico está presente en textos que nos fan reflexionar sobre a brevidade do tempo e a súa fugacidade, o tempus fugit (Na miña casa habita Tamara de Lempicka); sobre a diferenza que nos fai únicos (Esta ferída que vedes no meu rostro...); sobre a lingua; sobre a terra e a existencia; sobre a súa concepción da cidade (moi presente noutras obras do autor) ou sobre a mesma revolución que implica ser poeta e a poesía.



É un libro que dialóga directamente cun lector xuvenil desde a rebeldía e o inconformismo e que potencia o espírito crítico das palabras e dos seus significados. Nel hai tamén un diálogo de autor que fai referencia a outras das súas obras como O meu gato é un poeta ou Cidades, xogando tamén coa disposición da palabra dentro do verso (caligramas). É unha axitación artística (Todos somos Bansky) renovadora que no souto cremos que se amosa como ferramenta indispensable para traballarmos nas aulas, coa mocidade, para empregala coma reivindicación da palabra en galego e para ir máis aló do libro nunha aposta clara pola modernización do discurso. Podemos conxugar actividades que vaian máis aló empregando iso, a imaxe, esas imaxes que están aí, ao noso dispor, como modelo de coñecemento dunha realidade crítica que amosar, que subverter, na que primen os valores que achega este libro, entre o medio das palabras e das imaxes.

Na súa parte final a obra achega cada unha das localizacións e dos seus autores.
No souto cremos nos libros que sacoden a alma, que van máis aló e nos conectan a través da poesía coa mocidade. Moita faltiña fai que falen a nosa lingua, que axiten a nosa palabra.




4.19.2018

Tres das grandes polo grumo do embigo


Chegou ao souto Cara de velocidade, primeira incursión na LIX  da escritora, poeta e xornalista Marga Tojo, coas frescas e coidadas ilustracións de María Hergueta. A obra, editada por Kalandraka, está premiada co Premio de Poesía Cidade de Orihuela e baixo a nosa modesta opinión é, desde o punto de vista temático e formal, unha revolución, un pisar de acelerador, para poñer cara de velocidade. A protagonista indiscutible é unha superheroína, a voz poética dunha pequena que  converte o cotiá nunha aventura, nun mundo máxico onde o poñer soa unha chaqueta, o abrigo para ir á escola, a dota de superpoderes. Cada poema, cada verso, é unha homenaxe á proeza deses progresos de autonomía persoal, á relación coa contorna próxima, a eses pasos pequenos especiais que todas as nais saúdan.  Un mundo máxico, ese que ninguén debe abandonar aínda que medre, ese concibir a vida como un rebulir de chisteiras é o que atrae. Comer no comedor, cear co avó, a hora do xantar con vasos que se derraman e animais que abrollan entre o puré de patacas, os monstros que adoptamos cando superamos os medos, a fauna da M-30, a selva urbana, a improvisación, a música como terapia para dragóns... todo é unha recompilación de lirismo que nos fai superheroes e superheroínas, especiais, para facer da vida estrelas que semellan bolboretas e que podemos apañar aínda que se nos escapen.

Todo este poemario, sorpresivo e orixinal, lingüisticamente perfecto, coidado, cunhas magníficas ilustracións, que poñen cara de velocidade e de superheroína, serve para que elaboremos unha receita caseira, como no poema, e collamos un pixama calquera (os e as maiores tamén), engadamos unhas bragas ou calzóns calquera, con axuda dunha toalla ao vento, con antiface incluído, e poñamos cara de auténtica velocidade. 


Superrecomendado para traballar a lingua, os animais, o cotiá, a autonomía persoal, a autoestima e, sobre todo, para soñar




3.26.2018

E o timbre volve soar!


A ansia, esa ansia que nos motiva a facer cousas, a movernos, a escribir. Como xestionar esa ansia, esa enerxía que podemos converter en positiva. Como xestionala cando somos pequenas?
Quen non nota cando as meniñas están nerviosas ante calquera cousa?
Tambre Edicións, selo de Edelvives para a nosa terra, esa que leva anos dedicada á fornecernos de coleccións como a de Ala Delta, presenta un álbum ilustrado como novidade que trata da ansia.
 A ansia de coello, de Ramona Badescu e Delphine Durand, é un álbum ilustrado que nos sorprende, xa que ata o final non sabemos o motivo desa ansia que persegue a este singular animaliño, que busca sen acougo a resposta en Esquío, en Oso Pardo, que se distrae limpando, vendo a tele, que pon música, que come con desproporción... Que fai ansia disfrazada de pallaso, presentando o telexornal, cos pingüíns da Antártida, a súa ansia en porrancho? Quen acabará con ela, por favor??

Non imos desvelar que sucede despois, pero temos que dicir que no souto recomendamos este fermoso álbum nos que predomina o rosa e o laranxa, con esas divertidas e apetentes ilustracións, e que nos serve para explicar á perfección que é iso que nos pasa cando estamos nerviosos, inquietos e cando non sabemos acougar.

2.01.2018

Despois dunha cegadora luz verde esmeralda


Chegou ao souto a nova entrega dos Megatoxos, a serie precursora da nosa LIX para mozotes preadolescentes e adolescentes. Anxo Fariña, escritor e ilustrador desta serie, comezou esta saga de aventuras alá polo ano 2007 na editorial A Nosa Terra. Coa cuarta entrega, Os megatoxos e a cara oculta da Lúa (2011) en Xerais, revisa e volve publicar con esta editorial as tres aventuras anteriores  Os Megatoxos e o aprendiz de druída (Xerais, 2012); Os Megatoxos e a espada esmeralda (no 2012) e Os Megatoxos e os Templarios da Luz (Xerais, 2013).
Lonxe de quedar aí, e con aproximadamente 20000 exemplares vendidos dos primeiros libros (incluímos os publicados na desaparecida A Nosa Terra), a saga prende con forza na rapazada e publica a quinta entrega Os Megatoxos e o dragón de xade, inspirada na cultura manga.

Hoxe presentamos Os Megatoxos e a batalla de Rande, acabada de saír do prelo. Os catro mozos, os protagonistas, que acoden ao instituto, volven ter que compatibilizar as clases, coa súa dobre vida.  Ruxe, Faísca, Ninfa, Lúa e os xemelgos descobren nesta aventura que existiu un galeón que non figuraba nos rexistros da historia da batalla que tivo lugar o 23 de outubro de 1702 nas augas da ría de Vigo. A Frota de Prata, composta por españois e franceses, tratou de defender o ouro que ía nos seus galeóns de ingleses e holandeses. Este galeón, O Indomable, portaba unha arpa capaz de cambiar o curso da historia. Cres que poderán alterar o noso presente?

O que caracteriza a serie precursora e máis lonxeva da nosa LIX, a esta nova entrega, volve ser unha prosa áxil e ben construída, ateigada de riqueza expresiva e, sobre todo, dos valores da amizade, a pertenza ao grupo, o poder do amor. Trátase dun discurso temático renovado, apetecible, para unha franxa de idade moi difícil de atraer, sen paternalismos, sen artificios innecesarios. Este volume, xunto cos outros, achega á nosa literatura un engadido de normalización do idioma, dun produto máis que necesario para a dignificación e renovación da nosa LIX. Anxo Fariña tamén se ocupa das ilustracións da saga, do poder da imaxe que acompaña os personaxes, a lapis e acuarela. No souto somos fans de Quetzalcóatl, a serpe emplumada, o fermoso, a xema dos ciclos, a divina dualidade, o erro e o acerto,  movemento e a pausa. Non che apetece saber que foi do Indomable?

No souto recomendamos toda a serie deste autor, Anxo Fariña, g


añador do premio Merlín no 2011, por A chave da Atlántida e do Frei Martín Sarmiento, e por ser un autor que ademais achega contidos curriculares sen que se note de maneira maxistral.

Para rapazolos afoutos a partir de 5º e 6º de Primaria, para todos os públicos que queiran ler.

1.18.2018

Quen quenta o corazón de dous esquíos


Chegou ao souto, coma ano novo, en só cinco minutos, un álbum infantil que peta na porta dos castiñeiros, de nós, do souto. Hai tempo que non liamos algo tan tan fermoso, tan atinado e queremos compartir con vós os motivos. Cinco minutos, de María Lado e Nove Noel, editado por Auga Editora é un pequeno volume editado en tapas duras que conta a historia dun papá e o seu fillo ou filla agardando na parada de autobús. Antes de nada queremos declararnos fans de María Lado, imprescindible e marabillosa poeta, artísta multidisciplinar, dona dunha poética onde a imaxe e a orixinalidade, a sensibilidade fai niño. Nove Noel ponlle a imaxe, complementa o texto, dota as meliñas de alma, retrata os homes grises de sombreiros miúdos, deseña as castañas e contribúe a explicar algo que a todas nos sucede.
A infancia, a impaciencia, o tempo, o gostar do paso dos segundos, esa característica tan común é a base da historia. A quen non lle tardou algo, quen non quixo adiantar o tempo cando este deita devagar.  Ao pé dun castiñeiro voan os paxaros e mentres, a competencia matemática flúe por un texto poético cheo de referencias ao medio, á vida que se xesta enriba das súas cabezas. E di o texto que para saber o que tarda en correr o tempo non abonda con entender de maquinarias. Hai que ter ollo de poeta e saber fixarse nas cousas pequenas.
A maxia, a maxia que debemos potenciar nas nenas desde o berce, é a esencia da felicidade, de gozar fronte a un mundo que moitas veces vai ás présas.

Trátase dun libro que recomendamos para a escola, para potenciar o poder das palabras, pero tamén porque chama polo lector para que dea respostas: En cinco minutos berran catro peteiros famentos e en tres minutos berran tres veces cada un. Sabes cantas veces son?





Recomendación do souto, imprescindible para traballar mates nos coles de Primaria, para traballar o medio, a lingua, a poesía. 

12.19.2017

248 peixes do estanque colleron impulso



Hoxe presentamos A merenda do parque, de Pablo Albo e Cecilia Moreno, en Narval Editores, editorial que se suma con gusto a editar na nosa lingua e a facer promoción do noso. A merenda do parque, é deses libros onde o poder do texto e da imaxe gardan unha harmonía perfecta, camiñan da man na aventura dun cativiño, Alberte, que vai merendar no parque e compartir a merenda coa súa fauna, que vai ler e experimenta cal é a fermosura da natureza. Na súa mochiliña leva unha botella de zume, de pexego maduro, unha mazá verde, con rabiño e todo, unha rosquilla grande de chocolate, con burato no medio e un bocadillo de chourizo envolto en papel de xornal. Todo o que acontece despois é máxico. O poder das ilustracións de Cecilia Moreno, de sorprendente creatividade expresiva, artéllase do poder da imaxinación dos textos de Pablo Albo. Un álbum ilustrado necesario que achega a importancia e o valor da promoción do medio, do fomento da lectura, da necesidade de potenciar o soñar conxunto grazas aos maiores. Quen non foi polo parque, polo monte, polas rúas, soñando e compartindo, fixándose nas formigas, observando paxaros ou mirando apampado para os parrulos cando comen pan?



Marabilla que recomendamos no souto para medrar no parque e saber merendar.

11.21.2017

Vender farrapos, regalar amor


No souto cando eramos pequenas faciamos dominós de mistos pousados no mármore da cociña de leña en ringleira. Sempre nos encantou o olor dos mistos cando acenden. Lembramos cando caeu nas nosas mans o clásico de Andersen e a profunda conmoción q nos causou. Simpatizamos coa vendedora de mistos, odiamos profundamente ese final despiadado, quixemos acender mistos para quentala. Tomy Ungerer revisou a historia dándolle a súa singular visión en 1974 e que permanece totalmente actualizada para os tempos q corren. A crítica social, o capitalismo feroz que provoca agresividade e codicia combáteos maxistralmente con maxia neste fermoso alegato de esperanza, de fe. Autor doutros clásicos contemporáneos e premiado multitude de veces, as ilustracións son dunha riqueza expresiva dinámica. Está adaptada por Sandra e Óscar Senra.
Dentro da colección Tras os montes de @Kalandrakaeditora, onde podes atopar máis títulos como Rufus, un morcego q adoraba as cores e, sobre todo, onde podes aprender sobre literatura universal, Os tres bandidos, Adelaida... É, sen dúbida, un álbum ilustrado que nos fai reflexionar, que empatiza con todas, para que promovamos un cambio na sociedade e creamos que outro mundo pode ser posible.
Ambientado no Nadal como o orixinal, neste caso Allumette é protagonista dun insólito milagre cando unha tormenta descarga toda clase de alimentos e obxectos; un maná que, por outra parte, sepulta en castigo a quen a maltratou. A diferenza do clásico do século XIX, esta historia infunde esperanza no futuro da humanidade, coa cativa como exemplo de xenerosidade, entrega aos desfavorecidos e a capacidade para xerar unha vaga de solidaridade que culmina creando unha grande asociación internacional de voluntarias e voluntarios.

Un volume que serve para traballar a empatía, feminista, para explicar as guerras, as inxustizas, como debemos comportarnos ante elas, cal é a actitude que deberan ter os gobernos...
Cuestionar a realidade que se nos presenta, a política tamén, a necesidade de fornecernos de autocrítica, todo, é moi necesario para que non nos vendan mistos cando en realidade o que temos é fame de amor.

Recomendada para explicar facilmente en que consiste o capitalismo feroz e o individualismo, para mudar as tornas.