5.23.2017

A quen non lle gusta ver un paporrubio feliz?

Na entrada de hoxe falamos de Pituxa, a fantástica nena da caca de ouro (escrita por un bolígrafo) de Marcos López Concepción editada por Galaxia na súa colección Árbore.


Pensada para rapazas de doce anos en diante é unha delirante historia, ateigada ata a cima de imaxinación, de sorpresas e de aventura. Con ilustracións de Lidia Nokonoko, esta noveliña trata de como Pituxa, unha cativa bastante consentida, logra afrontar unha nova situación familiar. Como vai medrar en tempos de crise cando os seus pais son despedidos dos seus traballos, perden a súa casa... e aínda que todo son contrariedades, coa axuda dos veciños, de Isaura especialmente e da casa-vagón onde os acubilla, dos compañeiros e dos amigos, Pituxa vai vivir toda unha aventura e aprender que é o máis importante de todo, ainda que teña que pasar ata por un rapto. 


Un día fai unha caca de ouro e todo cambia. Desta obra, que está dividida en dúas partes, non imos desvelar por completo o que sucede nela, cremos que a sorpresa, a intriga, as ganas de saber que vai pasar non deben desvelarse, xa que precisamente é esta en parte a frescura que achega, ese punto de tolemia imaxinativa que non sabes por onde vai saír. 


Trátase dun libro de varias lecturas, actual, que mestura á perfección o real coa delirante imaxinación que o caracteriza, e que agocha unha crítica a esta sociedade desprovista de humanidade onde o capitalismo feroz avanza, brutal, marxinando e que carece de sentimentos, que nos converte a todas en transparentes, en seres grises e iguais. 


A importancia do humor artellase tamén a través das ilustracións de Lidia Nokonoko, mostrado ademais de orixinalidade, irreverencia, botando man do esperpento para explicar cousas que non deberan pasar, feitos que consenten a diario os estados coma os desafiuzamentos, como que calquera neno ou calquera nena pase necesidades.

Unha oportunidade para rir, para ler, para deixar voar a imaxinación.


       

5.03.2017

Voar con papel


Chegou ao souto o último de Marcos Viso e Xavier Estévez, Avións de papel, finalista do Premio Merlín 2016 e publicado por Xerais. Gratamente sorprendidos no souto pola súa prosa, cargada de lirismo, cunha historia orixinal e innovadora. O street art , a pegada poética do mestre Antonio García Teijeiro, a discapacidade, a forza a amizade, a denuncia social, son algúns dos temas fundamentais nesta obra. As ilustracións, a concepción visual de Marcos Viso, que alterna a disposición do cómic (xa amosada con anterioridade na Casiña Branca de Marcos Calveiro) co poder da imaxe de rúa, con predominio de verde, marelo e vermello, constitúen unha das mellores obras do ano ao noso entender.
Avións de papel conta a historia de Lucas, Sara e Lara, de como misteriosamente a casualidade e a curiosidade fai que se coñezan, que constrúan xuntos un mundo novo. Versa de como a arte e a literatura petan nas portas da imaxinación miúda e constrúen novos mundos onde o aburrimento non ten acollida. De como a unión fronte ás inxustizas fai que todo mude. A morte, a pegada dunha morte inxusta e precipitada, sacode os nosos seres, fai medrar sen querer, fai que gardemos nos nosos corazóns e nas paredes o que realmente importa, a fermosura do vivido.

Esta noveliña, escrita a varias voces, é coma un encoro, que cando se abre, non pode parar. Describe á perfección esa liña que separa a inocencia, a nenez, dun mundo maduro sen rede. Destinada a aqueles rapaces e rapazas de último ano de Primaria ou primeiro ciclo de ESO, a maxia da lectura fai que non volvas ver igual un simple e sinxelo avión de papel.

Recomendación do souto. Imprescindible para traballar a plástica, o street art, Bansky, a poesía, a imaxe, a metáfora, a discapacidade, a solidariedade, a inclusión...



Marabilloso compendio na parte final sobre o street art.

3.31.2017

Pfr...Pfrr... Poc-poc-poc


Os irmáns, irmáns e irmás, danzantes, pelexóns, incansables; ese amor miúdo que se dá, que só se dá entre irmáns e camiña polo gume do amor-odio, do quérote sen quererte, da complicidade extrema, da confidencia, do xuntar forzas e do non soportarse. Quen é irmán, entende perfectamente o Animalario cotián... entre irmáns, de María Lires e do seu irmán (autor inspirador na sombra) publicado por Xerais na súa colección Merliño.



Como todos os irmáns que xogan, que discuten, que enredan, a vida de moitas de nós non se entende sen o gran compañeiro de xogo, sen ese ser que molesta, ao que botamos inmensamente de menos se non está, esa metade que sabe como cabrearnos, tamén como calmarnos e co que, desde que aparece ou aparecemos nós na súa vida, xogamos ata caer rendidos.
A ilustradora e autora María Lires, autora consolidada na nosa LIX, transmite á perfección ese imaxinario artellando un lúdico animalario. Quen non lle chamou ao seu irmán mamalón? Quen non xogou ás batallas, chimpou nas camas, comeu larpeiradas ás agochadas, quen non retou ata a linde á súa nai ou ao seu pai nun xogo de non cansar?
A tenrura e a orixinalidade deste besbellar de irmáns, coas características ilustracións da autora, fan deste álbum unha ferramenta moi útil para explicar que é esa barreira, que é ser irmáns, ese xogar ao desafío, ese xogar eterno que se constrúe para sempre na confidencia do cotiá.


3.06.2017

O público máis importante de todos


Oso e o piano, de David Litchfield é a última novidade de Hércules de Ediciones, traducido por Pilar Bendoiro para o galego. Oso e o piano é o primeiro álbum ilustrado do autor e conta a historia dun osiño que topa un pian no monte. De como aprende a tocalo e abandona o bosque para ter unha carreira de éxito gozando da música, das sensacións que esta provoca e como, unha vez acada a meta, sente morriña do seu mundo, esa chamada máxica do sentirse en familia, de gozar coa xente que nos acepta e que nos quere. O libro foi publicado por Libros de Frances Lincoln Children no Reino Unido e recibiu numerosos premios e recoñecementos ata alcanzar o Waterstones como Mellor Libro Ilustrado 2016. 


As imaxes, a profundidade do bosque, o xogo de luces, a delicadeza das cores e un texto cargado de lirismo, de notas musicais, de sentimento e delicadeza fan esta proposta de Hércules de Ediciones unha boa opción para as máis pequenas, para inicialos no sentimento, para explicarlles que o éxito ou a fama son menos importantes que a familia, a familia escollida e a familia propia. De como inicialas no amor á música e á sensibilidade, xa que escoitar, tamén é un agasallo para nós.


Recomendámolo polas ilustracións, polo ben construído que está e, sobre todo, por o amor que agocha. Aplaudimos o labor editorial de Hércules de Ediciones neste álbum ilustrado de calidade.

2.20.2017

Sementes. A terra cóbrese dun manto estrelado


Ás veces no souto recibimos, non sempre, libros que xa vendo as capas nos sorprenden polo que imos atopar, non é sempre, non todos os meses, igual unha ou dúas veces ao ano. Xerais acaba de publicar un deses álbums ilustrados que merecen toda a nosa atención, magníficamente editado, coa tenrura expresa dunha semente que enraiza con coidado. Trátase dun álbum ilustrado titulado Sementes, de Sonia García, que contén un cd musicado por Álvaro Buxeiro. As cores do amencer, en tonos pastel, de grises e ocres, un reino afastado, gobernado pola prohibición, as cabezas rapadas, a uniformidade, agroma páxina a páxina, grau a grau. Nese mundo onde todas as habitantes se alimentan de pílulas, ninguén recorda como se sementa, está prohibido o alimentarse dos froitos e dos legumes que dá a terra, o seu recendo, o seu sabor.


O poder das imaxes, a calidade das ilustracións, a fermosura dese evoluír animal, as abelaíñas, os contrastes sitúan este álbum ilustrado nunha
dimensión que nada envexa á da calidade do panorama europeo. Cremos con sinceridade que estamos diante dunha nova porta que se abre dentro da ilustración coma produto atemporal e para todos os publicos, xa que é un traballo que expresa unha historia que permite soñar e permite varias lecturas segundo a idade. A crítica social, a transgresión das normas, a alimentación e a calidade dos alimentos que inxerimos, o abandono do agro, o contacto coa terra e a inocencia e a temeridade dunha cativa que de xeito natural se atreve a cuestionar o artificial, o imposto, o convencional... fan da súa feitura o que nós pensamos que é o álbum ilustrado.


Para os preguiceiros, para os que senten e gozan do contado, da sensibilidade, este álbum ilustrado contén banda sonora, as preciosas imaxes cunha voz fermosa, a historia adobiada, con notas que abrollan de fondo mentres a nosa protagonista se decata de que espertar é posible.

2.13.2017

O poder de imaxinar


Matilde, de Sozapato (Sofía Zapata Ochoa) é unha das novidades deste mes de febreiro en Kalandraka. Un álbum ilustrado en orixe (sen texto), editado en tapas duras e en pequeno formato,

onde a imaxe é a protagonista principal. Sozapato é unha ilustradora destas de referencia, que leva máis de dez anos no mundo editorial e que despuntou nos seus principios por Colorín Colorado, o seu primeiro libro como autora integral, seleccionado para representar o Ecuador na Listaxe de Honra do Ibby 2014.

Desta volta e sen desmerecer outros traballos da autora, no souto cremos que estamos diante dunha desas obras sublimes onde o poder da imaxe é quen de transmitir perfectamente a maxia da infancia, do ser cativo, da imaxinación que se debe atesourar e potenciar para medrar felices. Nesa guerra entre o plano gris, cargado de crítica social (o estrés, a perda da imaxinación no mundo adulto, a rutina...), destacan o creador e a cativa, capaces de tinguir de cor (a vermella como predominante) unha dimensión de xogo, de fantasía, non exenta de perigo se non a controlamos, A dozura, ese espertar curioso, ese pintar nas paredes incontrolado nesas idades, son outras das cualidades deste marabilloso álbum ilustrado que, lonxe de morrer cando logramos poñerlle couto ao dragón, deixa as portas abertas á imaxinación. É esta, ademais, toda unha homenaxe á profesión, á ilustración en si mesma, a todos eses lugares de traballo onde a creación, onde a imaxinación e a fantasía agroma.


No souto recomendamos esta marabilla, que cuestiona ese cotiá triste e gris de non fixarse na natureza, de educar para ser ovellas, de andar pegados ao móbil, de non ler e de non sentar a pintar coas nosas nenas, de non sorrir, para poder así crear adultos e adultas distintas, para poder gozar de ser maior.


2.06.2017

E ti, que familia tes?


Brabádegos abre o 2017 cunha proposta máis que interesante de Hércules Ediciones, un álbum ilustrado entre as novidades de decembro, xunto con O oso e o piano, que recensionaremos en breve. Trátase de En familia!, de Alexandra Maxeiner e Anke Kuhn, tradución de Rosa Marta Gómez Pato,

un libro diferente e que sen dúbida ningunha, actualiza o concepto de familia. É unha máis que recomendable opción para todas as nenas, para explicarlles como é a sociedade actual, como se compoñen as familias fuxindo da perspectiva tradicional de só papá e mamá, desde antigo ata a actualidade. Serve e é moi útil para que comprendan que hai familias monoparentais, familias separadas, familias onde hai dúas mamás, onde hai dous papás, onde hai irmáns e irmás de distintas nais e distintos pais, avós, avóas, tíos e tías, onde hai gatos, cans, nenas pequenas ou madrastras... Ademais non queda aí, tamén aborda as singularidades propias de cada familia, de cada núcleo, os seus cheiros, as teimas, os costumes, o que nos gusta, os hábitos. É un libro do que se aprende, real, que axuda a explicarlles ás´máis pequenas que non todos nos levamos ben, que aínda que debera ser así, polo ben sobre todo da convivencia, ás veces hai roces, desencontros. Actualiza familias explicando como eran antes, como hai nenas de pais separados que teñen dous mundos, dous cuartos, dous chuvasqueiros, dous pares de todo, indaga tamén no mundo dos xemelgos, dos trillizos, dos quintillizos, de irmáns que veñen seguidos, daqueles que teñen irmáns maiores, de como nos parecemos nos talentos, ou de como podemos asemellarnos ata nas dedas dos pés, de como hai maiores que sempre foron maiores e ata a nós nos custa saber cando foron nenos.

As ilustracións de Anke Kuhn profundizan con certa irreverencia nese matiz divertido e festivo de achegamento á familia moderna, á familia que se contrúe na actualidade por distintos membros, son esas ilustracións as que guían maxistralmente ás nenas na procura de información nova, de verse reflectidas no álbum, identificados e sorprendidas, coa complicidade de descubrir o mundo cos seus ollos.
É unha das mellores propostas, Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil en Alemaña, para coñecérmonos, para que se coñezan, divertida, lúdica, diferente e fresca, e sobre todo, educativa, por iso no souto a recomendamos para todos os centros, educadoras, pais e nais, para todos os públicos. Sempre tranquiliza saber que a túa familia non é tan rara como ti pensabas, que ese concepto que ti pensas que é 'raro' é simplemente especial, como todo en ti, único e especial.